Profilaktyka nadmiernej masy ciała w populacji pediatrycznej powinna obejmować również działania systemowe, związane z tworzeniem prozdrowotnego środowiska, szczególnie w miejscach, w których dzieci i młodzież spędzają dużą część swojego czasu, tj. przedszkolach i szkołach. Dzieci powinny być zachęcane do aktywności problemy z układem pokarmowym. Choroba Hirschsprunga to rzadka choroba wrodzona. Jej zdiagnozowanie może być trudne, a najczęściej stwierdza ją się u dzieci i niemowląt. Przyczyny choroby nie są znane. Zaburzenie dotyczy jelita grubego i jego perystaltyki. Choroba rzutuje na jakość życia, dlatego konieczne jest leczenie operacyjne. przedłużająca się żółtaczka u niemowląt idiopatyczne zapalenie wątroby ↑ ALAT, ASPAT we wczesnym dzieciństwie NT wrotne u dzieci i młodzieży NW u dzieci i młodzieży marskość kryptogenna u dorosłych rak wątrobowo-komórkowy u dorosłych – W/w kwas jak i również eiradyktol posiadają właściwości hamujące histaminę(b.dobre u alergików właściwości + osoby z infekcją bartonella/boreliozą/yersinią ze względu na wysokie stany zapalne również cierpią na wysokie poziomy histaminy ze względu na dysfunkcje enzymu DAO =wynika to ze stanów zapalnych), hamują on . Choroba Bügera Choroba Bügera (łac. thromboangitis obliterans, zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń): choroba tętnic, głównie kończyn dolnych, występująca najczęściej u mężczyzn; charakteryzuje się odcinkowym stanem zapalnym ścian naczyń tętniczych, który w warstwie wewnętrznej naczynia powoduje powstanie zakrzepów, mogących spowodować niedrożność naczynia. Procesem chorobowym objęte są również przylegająca żyła i nerw naczynioruchowy, który powoduje skurcz tętnic. W początkowym okresie choroby występuje uczucie zimnych stóp, następnie chromanie przestankowe (ból w łydkach i stopach w czasie chodzenia) spowodowane niedokrwieniem kończyn, kolejno dochodzi do zmian troficznych i zgorzeli, co zmusza do amputacji kończyny. W zależności od zaawansowania choroby wyróżnia się czterostopniową skalę obrazującą stopień zaburzeń ukrwienia tkanek. Pierwszy stopień to okres zwiastunów, drugi stopień obejmuje okres niewydolności wysiłkowej, trzeci stopień charakteryzuje niewydolność spoczynkowa, czwarty stopień to okres zmian odżywczych tkanek. W I i II stopniu choroby można zastosować masaż klasyczny i segmentarny. Masaż klasyczny w pierwszej kolejności przeprowadza się na okolicy lędźwiowej grzbietu i pośladkach oraz na powłokach brzusznych w celu odruchowego rozszerzenia naczyń krwionośnych w kończynach dolnych. Następnie masuje się kończyny za pomocą delikatnego głaskania i rozcierania – wykonywanych dosercowo i odsercowo w celu wywołania tzw. gry naczyniowej – oraz delikatnego ugniatania podłużnego jednoczesnego, poniżej i powyżej miejsca występowania zmian chorobowych. W przypadku pojawienia się odczynu paradoksalnego po zastosowaniu rozcierania tę technikę należy wyeliminować. Stosując masaż segmentarny, należy postępować jak w chorobach naczyń obwodowych, a w przypadku pogorszenia stanu zdrowia trzeba przerwać terapię segmentarną i ograniczyć się do masażu klasycznego. Wskazane jest również zastosowanie refleksoterapii stóp, rąk i uszu, a więc masowanie receptorów układów moczowego (nerki, przewód i pęcherz moczowy) i krążenia (serce) oraz dodatkowo na uszach strefy kończyny dolnej (odnoga górna grobelki). Źródło: Leszek Magiera. Leksykon masażu i terminów komplementarnych. 2001 Źródło foto: Wrzuć artykuł na Fejsa! poleć na NK Choroba Buergera to schorzenie polegające na zakrzepowo-zrostowym zapaleniu tętnic. Dotyczy małych i średnich żył oraz tętnic, w których dochodzi do wielopunktowych zapaleń. Prowadzi to do niedokrwienia kończyn, z którą może wiązać się martwica, a w rezultacie należy je amputować. W większości przebadanych przypadków zajmuje ona kończyny dolne. W ich naczyniach krwionośnych następują zakrzepy powodując ich włóknienie a w konsekwencji prowadzą do całkowitego zablokowania przepływu krwi i zamknięcia narządu. Zdarzają się rzadkie przypadki gdy do zakrzepów dochodzi w kończynach górnych, w naczyniach mózgowych, wieńcowych czy nerkowych. Choroba poza żyłami i tętnicami atakuje również nerwy. Są to bardzo rzadkie przypadki ale jeśli już do nich dojdzie atakowana jest tętnica promieniowa i strzałkowa a nawet łokciowa. W naszym kraju dotyczy ona trzy procent wszystkich osób mających problemy z niedokrwieniem kończyn. Więcej przypadków notuje się w krajach śródziemnomorskich, głównie wśród młodych mężczyzn. Nie wolno tej przypadłości mylić z miażdżycą zarostową kończyn dolnych, albowiem jest to zupełnie inna choroba, inaczej się ją diagnozuje i leczy. Przyczyna pojawiania się tej choroby nie jest jeszcze do końca znana. Domniemywa się, że może chodzić o zarażenie jakimś grzybem, wirusem albo bakterią. Jest również koncepcja zakładająca, że ta przypadłość jest uzależniona od wad układu immunologicznego. Zaobserwowano, że dosięga ona głównie płeć męską między dwudziestym a czterdziestym rokiem życia. Dziewięćdziesiąt procent z nich jest uzależnionych od nikotyny. Tak więc pojawieniu się choroby sprzyja palenie papierosów, żucie tytoniu, używanie plastrów i tabletek zawierających nikotynę. Choć etiologia nie jest ściśle wyjaśniona mówi się także, że może to być choroba genetyczna. Dziedziczą ją ludzie, którzy mają upośledzony antygen HLA. Najczęściej występuje u osobników z antygenem leukocytarnym A9 oraz HLQA-B5. Dodatkowymi czynnikami jest chłodny klimat, stresujący tryb życia oraz choroby tkanki łącznej, np. miażdżyca naczyń krwionośnych. Badania nad tą chorobą ciągle trwają, więc może w najbliższym czasie poznamy szczegółowe przyczyny, które ją wywołują. Choroba Buergera ma przebieg falowy. Często po ustąpieniu choroby i jej objawów, następuje nagły jej nawrót. Zwężeniu świateł tętnic i żył oraz ich całkowitemu zamknięciu towarzyszy uczucie zimna i ból. Kończyna nadmiernie się poci a jej palce drętwieją, co jest skutkiem jej niedostatecznego ukrwienia. Pacjent skarży się na mrowienie lub silny ból wymagający podania środków przeciwbólowych. Pojawia się sinica i bladnięcie. Choroba powoli się nasila i trwa długo, nawet kilka lat. Po pewnym czasie zaczynają występować problemy z chodzeniem i ból w okolicach stóp, a w dalszej kolejności owrzodzenie i martwica. W porę nie powstrzymana prowadzi do kalectwa z powodu amputacji kończyn. Przy diagnozowaniu tej choroby należy brać pod uwagę wiele czynników, do których należą wiek, nałogi, itp. oraz występujące objawy. Trzeba też wykluczyć inne przypadłości takie jak miażdżyca lub cukrzyca. W wynikach badań chorego jest obecne zwiększone OB, stężenie CRP i fibrynogenu. Angiografia może wykazać zmiany w naczyniach krwionośnych, które ułatwiają wykrycie tej choroby. Jest ona uważana za nieuleczalną. Jej leczenie polega na ochronie kończyn przed uciskiem, zimnem czy mechanicznym urazem. Chronić trzeba szczególnie stopy, dbając o ich prawidłową higienę. Podaje się leki rozrzedzające naczynia tętnicze i krew. W przypadku nasilonego bólu można stosować środki, które go uśmierzą, np. paracetamol. Leki antyseptyczne pomagają leczyć owrzodzenia, można na nie zakładać opatrunki żelowe lub nasączone 0,9 procentowym stężeniem chlorku sodu. Mechanicznie można likwidować martwicę. W sytuacji zmian bakteryjnych wybiera się leczenie antybiotykowe dożylne. Czasem wykonuje się zabieg sympatektomii, chirurgiczne leczenie stosuje protezy niektórych naczyń. Ostatecznością jest amputacja. Jest to bardzo radykalny zabieg, który likwiduje wszystkie dolegliwości i przynosi ulgę, niestety prowadzi to do trwałego kalectwa i zmniejszenia komfortu życia pacjenta. Przy łagodzeniu objawów choroby ważna jest odpowiednia dieta. Powinna być ona nisko tłuszczowa. Bardzo istotne jest utrzymywanie stałej wagi ciała. Ruch i unikanie stresów jest niezwykle wskazane. W wielu przypadkach dolegliwość samoistnie zanika pomiędzy czterdziestym piątym a pięćdziesiątym rokiem życia. Nie jest to choroba odkryta niedawno. Pierwsze wzmianki o jej występowaniu pochodzą z piątego wieku przed naszą erą. Po raz pierwszy zakrzepowo-zarostowe zapalenie tętnic zostało opisane w drugiej połowie dziewiętnastego wieku. Od tego czasu trwają nad nią intensywne badania, więc za kilka lat może zostać wynaleziony lek, który całkowicie zwalczy ją w organizmie chorego. Palce nałogowej palaczki zrobiły się czarne, nadwrażliwe. Tak naprawdę w palcach u rąk rozwinęła się gangrena, która była konsekwencją choroby Buergera wywołanej paleniem tytoniu. Kobieta musiała zrezygnować z pracy, obecnie jest zależna od pomocy rodziny i przyjaciół. Melinda Jansen van Vuuren to stylistka paznokci z RPA. Kobieta od wielu lat nałogowo paliła papierosy. Jak sama twierdzi, od 13 roku życia paliła 15 papierosów dziennie. Skończyła z nałogiem dopiero wtedy, gdy groziła jej amputacja palców u w 2021 roku zauważyła, że opuszki jej palców robią się fioletowe i wrażliwe na temperaturę. Bardzo szybko, bo w zaledwie w dwa tygodnie, rozwinęła się w palcach zdiagnozowali u kobiety chorobę Buergera, niezwykle rzadkie schorzenie, które powoduje stan zapalny małych i średnich naczyń krwionośnych. Jest to ściśle związane z paleniem tytoniu, a Melinda była nałogową palaczką od kilkudziesięciu lat. Choć kobieta szybko zerwała z nałogiem, decyzja ta zapadła zbyt późno i dzisiaj grozi jej utrata trzech palców w prawej dłoni i jednego w W zasadzie nie jestem w stanie używać rąk. Nie mogę gotować, sprzątać, myć się ani czesać włosów, nie mogę się wykąpać — przyznała musiała zrezygnować z pracy, ponieważ nie jest już w stanie operować palcami. Gangrena "pochłonęła" opuszki, ale wciąż trwa walka o zachowanie palców. Kobiecie grozi amputacja. Dziś ostrzega innych, by unikali Rzucenie palenia było ogromną walką, ponieważ zawsze pomagało mi to w łagodzeniu niepokoju i bólu. Moja rada to nigdy nie zaczynać — to nie jest zdrowe i wygląda nieatrakcyjnie — przyznała. Choroba Buergera od palenia papierosówChoroba Buergera to zakrzepowo-zarostowe zapalenie tętnic (thromboangitis obliterans, w skrócie TAO) dotyczące małych i średnich naczyń. Charakterystyczną cechą choroby Buergera jest ciągle postępujący przebieg, z zajęciem pewnych segmentów naczyniowych, co w efekcie doprowadza do ich zaczyna się od drętwienia w obrębie palców i stałego uczucia ochłodzenia. Jeżeli chory pomimo tych dolegliwości nie zaprzestanie palenia tytoniu, bardzo szybko rozwija się kolejny etap choroby – bóle spoczynkowe i zmiany martwicze. Martwica rozwija się głównie na szczycie zaawansowanej choroby są zimne, czerwono-purpurowe palce z owrzodzeniem i martwicą na zapalenie tętnic dotyczy osób palących tytoń, głównie młodych choroby Buergera nie zostały do końca poznane. Pewna część badaczy uważa, że czynnikiem sprawczym jest glikoproteina nikotynowa, która działając jako antygen, wywołuje reakcję immunologiczną i w efekcie doprowadza do uszkodzenia śródbłonka naczyń. Bierze się także pod uwagę istnienie predyspozycji genetycznych. Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem. Źródło: Co to jest choroba Ménétriera i jakie są przyczyny? Choroba Ménétriera to nadmierny przerost fałdów błony śluzowej żołądka. Występuje wtedy, gdy grubość fałdów przekracza 1 cm. Przyczyny tej choroby nie są znane. Jak często występuje choroba Ménétriera? Jest to choroba niezwykle rzadka (<1 przypadek na 200 000 osób). Występuje głównie u dorosłych w wieku 30–60 lat, częściej u mężczyzn. U dzieci może współwystępować z ostrym zakażeniem wirusem cytomegalii (CMV). Jak się objawia choroba Ménétriera? Charakterystyczne dla choroby Ménétriera są bóle w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka, szybkie chudnięcie, może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Po kilku tygodniach czy miesiącach mogą także wystąpić obrzęki na nogach oraz płyn w jamach opłucnych czy w jamie brzusznej. Co robić w razie wystąpienia objawów choroby Ménétriera? W przypadku wystąpienia wyżej opisanych objawów należy zgłosić się do lekarza rodzinnego. Próby samoleczenia czy „przeczekania” choroby nie przynoszą rezultatów, a mogą jedynie zaszkodzić choremu. Jak lekarz stawia diagnozę choroby Ménétriera? Sama rozmowa z pacjentem i przeprowadzenie badania fizykalnego nie wystarczają do postawienia jednoznacznej diagnozy, gdyż podobne objawy mogą świadczyć także o obecności wielu innych chorób. Lekarz przy podejrzeniu choroby Ménétriera zleca zatem wykonanie badania endoskopowego (gastroskopii) żołądka lub badania radiologicznego z użyciem środka kontrastowego. Endoskopia pozwala na pobranie materiału(wycinków) do badania mikroskopowego, a właśnie to ostatnie decyduje o rozpoznaniu choroby. Jakie są sposoby leczenia choroby Ménétriera? Niekiedy wystarcza samo wyeliminowanie obecnej w żołądku bakterii – Helicobacter pylori (tzw. eradykacja), aby uzyskać pełne wyleczenie. Ponadto stosuje się leczenie farmakologiczne tzw. przeciwciałami skierowanymi przeciwko EGFR (cetuksymabem) oraz oktreotydem. Zmniejszenie objawów choroby można uzyskać, stosując leki hamujące wydzielanie kwasu solnego w żołądku z grupy IPP (inhibitory pompy protonowej) oraz tzw. blokery receptora H2. Fot. Helicobacter pylori (ciemne, drobne pałeczki) w śluzie i na powierzchni komórek nabłonkowych żołądka U dzieci, jeśli potwierdzi się aktywne zakażenie wirusem cytomegalii lekarz może zlecić stosowanie gancyklowiru. Czasem jednak konieczne jest leczenie operacyjne (częściowe lub całkowite wycięcie – czyli resekcja żołądka). Czy możliwe jest całkowite wyleczenie choroba Ménétriera? Tak, należy jednak pamiętać, że choroba Ménétriera może trwać wiele lat nierozpoznana, gdyż ze względu na sporadyczne przypadki jej występowania lekarze rzadko wysuwają podejrzenie tej choroby podczas stawiania diagnozy. Co trzeba robić po zakończeniu leczenia choroby Ménétriera? Zależy to głównie od zastosowanego leczenia. Niekiedy zaleca się okresowe kontrole endoskopowe (gastroskopia). Co robić, aby uniknąć zachorowania na chorobę Ménétriera? Nieznajomość przyczyn choroby nie pozwala na formowanie jakichkolwiek zaleceń. Należy jednak pamiętać, że jest to choroba niezwykle rzadka o zdecydowanie łagodnym (nienowotworowym) charakterze.

choroba buergera u dzieci